آرون فرانسیس دست گذاشته رو یه حس و حال آشنا که خیلیا با پوست و گوشتشون چشیدن

آرون فرانسیس دست گذاشته رو یه حس و حال آشنا که خیلیا با پوست و گوشتشون چشیدن؛ اون لحظه‌ای که می‌بینی یکی یه کار خفن راه انداخته و کلی هم تشویق شده، درحالی‌که خودت خیلی وقت پیش همون رو پیاده کرده بودی و کسی ندید. طرف می‌گه این حرص خوردن رو کاملاً درک می‌کنه چون خودش هم دقیقاً این مسیر رو گز کرده. اصل کلامش اینه که تو این دوره زمونه فقط اوستا بودن و کار درست تحویل دادن کافی نیست، بلکه باید جار بزنی و با پررویی مثبت به بقیه هم نشون بدی چه کردی. شاید به ظاهر نامردی بیاد، ولی قانون بی‌تعارف روزگار همینه که نشون دادن کار، دست‌کمی از خودِ ساختنش نداره.