این روزا خیلی از دانشجوهایی که تازه می‌خوان تو حوزه هوش مصنوعی دکتری بگیرن، بدجوری دل‌نگرونن که نکنه با این سرعت سرسام‌آور پیشرفت ماشین‌ها و آزمایشگاه‌های غول، زحماتشون دود بشه بره هوا و کارشون بی‌ارزش بشه

این روزا خیلی از دانشجوهایی که تازه می‌خوان تو حوزه هوش مصنوعی دکتری بگیرن، بدجوری دل‌نگرونن که نکنه با این سرعت سرسام‌آور پیشرفت ماشین‌ها و آزمایشگاه‌های غول، زحماتشون دود بشه بره هوا و کارشون بی‌ارزش بشه. یکی از اساتید ام‌آی‌تی دست گذاشته رو همین دغدغه و آب پاکی رو ریخته رو دست همه که اتفاقاً الان بهترین زمانه؛ چون قرار نیست همه چی رو دربست بسپریم به ماشین و دنیا همیشه به مغز متفکری که مسائل رو عمیق بفهمه نیاز داره. حرف حسابش اینه که مدل‌های خفن سال بعد قراره روی شونه‌های کارِ امسال شما سوار بشن، مهارتی که یاد می‌گیرید همیشه نون‌بده هست و تحقیق عمومی تو دانشگاه اتفاقاً بیشتر از آزمایشگاه‌های در بسته غول‌های فناوری دنیا رو می‌سازه. تهشم میگه هنوز سوالای گنده‌ای مثل چیستی خودِ هوش بی‌جوابه و این راه پر از ناشناخته رو باید واسه «عشقِ بازی» و کشف حقیقت بری، نه که منتظر تضمین باشی.